tag:blogger.com,1999:blog-1561904796041674582012-01-30T16:51:24.134+01:00"ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΚΕΡΑΙΟΣ, ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΠΑΙΖΕΙ.."demmmentianoreply@blogger.comBlogger441100tag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-13659387119842681982012-01-30T06:51:00.004+01:002012-01-30T16:50:43.514+01:00

Ξύπνησα από τις φωνές μικρών χαρούμενων παιδιών της Παλαιστίνης και την πρωινή βροχή 3 ημερών. Το είχα ξεχάσει αυτό, το πως είναι ασταμάτητη εδώ και πως το τοπίο μιαν άλλη ποίηση. Το μέρος είναι γεμάτο αναμνήσεις. Με κυνηγάνε φαντάσματα διάφορων προσώπων, τα οποία φαίνεται πως θα είναι μόνιμα πια συνδεδεμένα με αυτό το κτίριο.Η Alaais στο διπλανό δωμάτιο είναι μια όμορφη κι μικρή Παλαιστίνια, από

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-1568212449399876092012-01-21T20:02:00.003+01:002012-01-30T16:51:24.143+01:00

“..Τι όμορφο το νέο μου σπίτι, ανοίγεις το παράθυρο Κυριακή πρωί και η εικόνα έτοιμη μπροστά σου. Περασμένες μέρες έκανε περισσότερο κρύο. Σήμερα ψιλή βροχή κι ένα αγγελούδι με πιπίλα. Ζωτικός χώρος τετραγωνικών για καθισμένους και θολά τζάμια. (Πρόσεξα πως δίπλα τους κοιμόταν και δεύτερο μωρό). Μάλλον άλλαζανε σημείο κάθε βράδυ. Μέσα στη πόλη, για περισσότερη ασφάλεια. Όταν τον ρώτησα, απάντησε

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-3697106616218352512010-11-21T20:17:00.006+01:002010-11-21T20:26:02.183+01:00

...Έξω από το σταθμό Gare du Nord του Παρισιού, οι δρόμοι είναι γεμάτοι κόσμο μέσα στη νύχτα. Μετανάστες από αφρικανικές χώρες και αραβόφωνοι. Στις γωνιές του κτιρίου, φωτιές μέσα σε βαρέλια, λερά πεζοδρόμια, άστεγοι τυλιγμένοι σε κουρέλια και διαλυμένα έπιπλα. Νιώθω ανοίκεια, λίγο επικίνδυνα.. Για αρκετή ώρα ψάχνω μόνος μου να βρω πως θα πάω εκεί όπου ήταν να μείνω. Μετά ρωτάω τον πρώτο που

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-81483993605144968272010-07-26T11:22:00.009+01:002010-08-01T19:05:25.354+01:00

H Λάσα Γιορρόνα και οι αδερφές της φτιάξανε ένα τσίρκο που θα περιδιάβαινε όλη την Αμερική. Από τις άκρες της Χιλής και τα υψίπεδα της Παραγουάης, μέχρι τα πανηγύρια του Τέξας και τις καλοκαιρινές γιορτές της Καλιφόρνια. Το τσίρκο δεν είχε ζώα. Είχε μόνο ζογκλέρ, ακροβατιστές κι ένα υπερθέαμα θεατρικής έμπνευσης. "Μια τσιγγάνικη αναβίωση", δήλωνε, το αίμα που θα ήθελε να έχει. Η Λάσα στα

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-7370709499608576652008-02-19T13:00:00.004+01:002008-02-20T19:20:26.751+01:00

Σου έχω ευχάριστα νέα. Αν δεν μιλάς καιρό μπορείς μετά να πεις ευχάριστα παραμύθια και ‘γω τώρα θα σου πω ένα: Τίποτα δεν πηγαίνει σωστά σε αυτή την πόλη. Οι μετανάστες δεν συχνάζουν σο κέντρο της, ο αέρας έχει πικρή γεύση, κι εγώ σήμερα το βράδυ στάθηκα για μισό λεπτό στο κέντρο της κεντρικής λεωφόρου και ήταν άδεια. Τα φώτα των ξενοδοχείων και τα συνθήματα στους τοίχους. Ξέρεις ποια είναι η

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-76377558658617638862007-12-11T13:03:00.002+01:002007-12-11T13:21:29.162+01:00

Η ιστορία διαδραματίζεται το 1923 ή ’24. Νομίζω στο Αμβούργο. Είναι η εποχή της οικονομικής κρίσης και των ραγδαίων υποτιμήσεων: ένας λιμενεργάτης βγάζει μεροκάματο δεκαεφτά δισεκατομμύρια μάρκα και οι καλές πόρνες για τις υπηρεσίες τους ζητάνε τα τριπλάσια. (Οι ναύτες στο λιμάνι του Αμβούργου τα «ψιλά» τους τα φυλάνε σε χάρτινες κούτες κάτω από τη μασχάλη.) Σε ένα ροζ δωματιάκι της περιοχής του

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-39138493757730661862007-06-14T22:38:00.000+01:002007-06-14T22:58:59.331+01:00

Οι «Μαύροι Πρίγκιπες» εκδόθηκαν στην Αθήνα το 1998 από τις εκδόσεις DESPERADO σε συνεργασία με τις εκδόσεις για μια Ελευθεριακή Κουλτούρα. Το πέρασα σε ψηφιακή μορφή γιατί μου άρεσε πολύ. Σε pdf μορφή εδώΑντρέας Γιαννακός ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ¨Ένα θεατρικό αντι-κείμενο άμυνας ή φυγής" DESPERADO Οι «Μαύροι Πρίγκιπες» εκδόθηκαν στην Αθήνα το 1998 από τις εκδόσεις DESPERADO σε συνεργασία με

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-60513478864445662262007-05-16T21:02:00.000+01:002007-05-16T21:30:04.392+01:00

Το είπαν και οι ειδήσεις…. Αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο είναι που επιβεβαιώνεται η καραφοβία μου, ότι το ένιωσα πριν χρόνια να έρχεται και τώρα είναι εδώ. Έχει κάτι πικρό να επιβεβαιώνεται η χειρότερη πρόβλεψη σου. Και βλέπω ανθρώπους γύρω μου να τους πιάνει η καραπελπισάρα που την είχα φιλενάδα πριν χρόνια, γιατί τώρα εγώ κάνω παρέα με τον κυνισφόβο. Είναι μέρες, βδομάδες τώρα που δεν

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-76715428067872000752007-04-15T16:46:00.000+01:002007-04-15T16:56:23.564+01:00

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,οι βαλσαμωμένοι άνθρωποισκύβοντας μαζίκεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!οι στεγνές φωνές μας ότανψιθυρίζουμε μαζίείναι ήσυχες κι ανόητεςσαν άνεμος σε ξερό χορτάριή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλίστο ξερό μας κελάρισχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνησηαυτοί

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-50291047897476229002007-02-28T23:20:00.000+01:002007-03-02T00:42:54.305+01:00

Δυο από αυτά:Είδα ότι ήμουν με τις κάλτσες, το εσώρουχο κι ένα μπλουζάκι και είχα ντυθεί βασιλιάς. Μ' ένα κόκκινο σεντόνι για μπέρτα, ένα πλαστικό περιδέραιο σαν σωληνάκι διαφανές γεμάτο νερό και χρυσόσκονη δεμένο πίσω άτσαλα μ΄ ένα σκουριασμένο συρματάκι κι ένα ψεύτικο μπαστούνι. Και ήμουν σε μια πόλη άδεια και τριγύριζα έξω από ένα κτίριο που είχε είσοδο από δυο πλευρές και μέσα βρισκότανε

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-18668440575739858082007-02-11T23:08:00.000+01:002007-02-07T08:21:51.584+01:00

Οπως και το 2002 που τοχα γράψει, για ένα περίεργο λόγο, έτσι και τώρα έχω ένα εισητήριο για το Παρίσι και βρίσκομαι σ' ενα δωμάτιο με σταματημένα ρολόγια. Ωστόσο κάτι έχει αλλάξει. Αυτή τη φορά έχω και εισητήριο για Μαδρίτη, με χρονική διαφορά δυο βδομάδων. Και καινούργια φωτογραφική μηχανή. Μόλις τα πήρα. Μη ρωτάς για τα λεφτά, δεν υπάρχουν. Είναι όπως στο είπα. Αλλάζω στάση. Ξεκίνησα χτες.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-21276063359141418552007-02-03T18:45:00.000+01:002007-02-03T19:04:04.656+01:00

Στα δικαστήρια Άγκυρας με ξυρισμένο το κεφάλιΕπειδή τώρα έμαθα ότι "έφυγες" και με πείραξε. Επειδή μ' επηρρέασες. Και θυμάμαι μόνο εκείνη τη φάση, τότε που κατάλαβα τι άνθρωπος είσαι. Όταν είχαμε κλείσει τους δρόμους έξω απο τα γραφεία των φασιστών και φώναξα τον Νίκο "ρε μαλάκα" και επειδή έχετε το ίδιο επίθετο γύρισες εσύ, και κατάλαβες και χαμογέλασες. Και ήσουν και 25 χρόνια μεγαλυτερος.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-41439354733354304722007-01-31T23:45:00.000+01:002007-02-01T01:25:14.279+01:00

Δεν έχω να σου μιλήσω για την αυθυποβολή της θλίψης, δυστυχώς μου τελείωσε. Φαντάζομαι το βλέπεις ότι τα λέω καθαρά και ξάστερα, με αποδεκτά χρώματα και ορθογραφία. Τρόπος ίσως απωθητικός για την μυστικοπάθεια και την αισθητική που έχει πέραση, ειδικά μέσα στο ψηφιακό αυτό ιερό των εκμυστηρεύσεων. Το έχω αντιληφθεί τούτο, κάπου στην άκρη της οξύνοιας, όταν γεννιούνται οι τελευταίες λεπτομέρειες

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-51558042210865450532007-01-23T12:12:00.000+01:002007-01-23T12:13:36.251+01:00

"..Το γράψιμο, συλλογιζόμουν, πρέπει να είναι μια πράξη αποστειρωμένη από κάθε ίχνος θέλησης. Η λέξη πρέπει νάρθει στην επιφάνεια μοναχή της όπως ακριβώς συμβάινει με τα βαθιά ωκεάνια ρεύματα. Το παιδί δεν έχει ανάγκη να γράψει. Είναι αθώο. Ο άνθρωπος γράφει για να απαλλαγεί από το δηλητήριο πουχει συσσωρέψει μέσα του ο κίβδηλος τρόπος ζωής που κάνει. Με το γράψιμο πασκίζει να ξανακερδίσει την

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-58272429145497304962007-01-21T19:43:00.001+01:002007-01-27T01:40:01.677+01:00

Απο την Μαύρη Άνοιξη:"..Η πόλη είναι αξιαγάπητη όταν αρχίζει ο γλυκός αχός του θανάτου. Ζωή πρόκληση ενάντια στη φύση, η ζωή της: ο ηλεκτρισμός της, τα ψυγεία της, οι ηχομονωμένοι τοίχοι. Κουτί πάνω στο κουτί, υψώνει στεγνούς τοίχους, με λάμψη βαμμένων νυχιών και φτερά που κυματίζουν στο ρυτιδιασμένο ουρανό. Εδώ στα βάθη των φερέτρων μεγαλώνουν αιώνια λουλούδια σταλμένα με τον τηλέγραφο. Κάτω

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-18209468780153051662007-01-20T15:11:00.000+01:002007-01-21T17:51:59.270+01:00

Θα το είδες για την καταιγίδα με ανδρικό όνομα που σάρωσε τον Βορρά. Καταστροφές και θύματα. Μου συστήθηκε μέσα στο τρένο πηγαίνοντας από την πόλη Β. στη πόλη Κ. Μου είπε: είμαι ξαδέρφι του Niño και παιδί του Wärmung Global … (Σκεφτόμουν ότι οι αρκούδες δεν κοιμήθηκαν φέτος και τα αποδημητικά δεν πέταξαν για τον Νότο. Με πλήγωσε η θέα του Ολύμπoυ χωρίς χιόνι και το πως το καλοκαίρι δεν θα ‘

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-85356157231526439742007-01-16T00:54:00.000+01:002007-01-16T22:13:57.442+01:00

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-17371348236202414962007-01-14T23:27:00.000+01:002007-01-15T10:21:06.681+01:00

Συνέβη στα 1200 μέτρα. Εννοείται θα πηγαίναμε για απομόνωση, όμως μπήκα στο μαγαζί του Γιάννη την ώρα που παίζανε στην τηλεόραση οι ειδήσεις. Αυτό που είδα ήταν την Μ. στην οθόνη, να βαράει έναν δημοτικό σύμβουλό. Ήταν κι όλοι οι άλλοι εκεί. Ο Μπ. είχε ματώσει από την μπουνιά ενός τραμπούκου και ο Σ. είχε τα γκρίζα μαλλιά λυτά και σπρώχνονταν. Πιο πίσω φαινόταν ο Αν. Τα μισά από τα άτομα που

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-30473202537800595382007-01-10T21:18:00.000+01:002007-01-11T22:49:07.944+01:00

“..Όλοι οι άνθρωποι είναι καταγραμμένοι και ήσυχοι. Βρίσκονται καταχωρημένοι κανονικά στα βιβλία με ημερομηνίες και ονόματα.. Ενώ εμείς όλο από πάνω ερχόμαστε και δείχνουμ’ αόριστα. Είναι τα πιστοποιητικά μας αμφίβολα, είναι οι δρόμοι μας γρίφοι. Άγραφη είναι η ληξιαρχική μας σελίδα. Άγραφη αφού δεν μας γνώρισε και μήτε την ξέρουμε. Την αξιοπρέπεια, την τιμή, το δικαίωμα, τα κάνουμε εμείς

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-18334174762357801512006-12-12T00:01:00.000+01:002006-12-12T00:11:32.364+01:00

Βρήκα ένα ρολόϊ κινέζικο. Δεν έχει αριθμούς, έχει ιδεογράμματα. Τσέπης. Σπασμένο στη μια άκρη. Το υιοθέτησα αμέσως, ως εικαστική παπαριά. Αν καποιος γνωρίζει τον ιδιοκτήτη... Θέλω να τον ρωτησω. Πως το "αβαρέϊ" μεταφράζεται ως "στιγμιαίο πικρό συναίσθημα που προκαλει η συνειδητοποίηση της παροδικότητας της ομορφιας" ....;

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-34449699645677270612006-12-08T00:55:00.000+01:002006-12-08T01:37:50.830+01:00

Gulizim..Στα μέρη του νότου να ξαναβρεθούμεκαι το χρώμα της άμμου να μας καίει τα μάτιατίποτα άλλο.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-21204864276314399542006-12-04T22:51:00.000+01:002007-01-11T22:50:07.076+01:00

…Είχαν μαζευτεί από νωρίς στο καφενέ στο χωριό. Ήταν τέσσερις. Θα τρώγαν και θα πίναν πριν να φύγουν οι δύο απο τη παρέα. Θα τραβούσαν για κάτω, μια μέρα μέχρι να κατέβουν από το κακόδρομο στη πόλη και μετά άλλο τόσο “για τ’ Λαρσα”.. Καλοκαίρι ’43, αργά τ’ απόγιομα, Αύγουστος. Είχε δροσιά. Ήπιαν τσίπουρα. Μετά είπαν τον Τάκη να φέρει τη μια τη προβατίνα, την είχαν από πριν παραγγελιά, τα μανάρια

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-60708407697422781392006-11-29T23:38:00.000+01:002006-12-08T21:56:55.839+01:00

-Tην ιστορία ενός μπουλουκιού από ανθρώπους σε πορεία, γυναικόπαιδα κι αντάρτες, τέλη '48, από τα ορεινά της Λάρισας στα αλβανικά σύνορα, να ξεφύγουν. Η κάθοδος των μυρίων. Αφήγηση που μ' έκοψε. Δεν έχω ποτέ ξαναδιαβάσει κάτι τέτοιο. Αφήγηση αντάρτη, βιβλίο που έβγαλε μόνος του, κατεγραμμένο απ' ένα λόγιο φίλο του. Από τα ίδια μέρη, όπου περπάτησα, γι' αυτό ίσως. Μαζί και δυο κουβέντες που μου '

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-41429204490360097252006-11-21T22:03:00.001+01:002010-05-13T16:01:29.147+01:00

Είναι ένα συναίσθημα ανεπάρκειας που με κάνει να γυρνάω σε ατέλειωτες στροφές, σε απίθανα μέρη. Σαν να μη μπορώ να σταθώ σ’ ένα σημείο. Εμένα, και κάμποσους ακόμη, νόμιζα, που θα μπορούσα να τους ονομάσω η γενιά μου. Δεν γνωρίζω κανέναν τους τώρα πια. Βρήκαν τις άκρες απ’ ότι έμαθα, στη ζωή, όχι στη συνείδηση. Έχει κάτι πικρό αυτό. Οι απαραίτητες συστάσεις αυτής της ιστορίας θα

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-20319042640174564912006-11-21T22:00:00.000+01:002006-12-08T01:27:08.759+01:00

Η πόλη όπου μένω βρίσκει τον εαυτό της μέσα από το εμπορικό κέντρο. Εκεί είναι ένα μέρος όπου όλοι αγοράζουν και το πανηγύρι ξεκινάει από νωρίς.Οι ηλικιωμένες κυρίες με σουφρωμένα τα στόματα γκρινιάζουν στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Οι μετανάστες ψωνίζουν φθηνά προϊόντα και τη Παρασκευή το βράδυ διοργανώνουν φιέστες με μουσική που τους θυμίζει την πατρίδα. Τα περίχωρα της πόλης βρίθουν από

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-68351333351995179442006-11-21T21:54:00.000+01:002006-12-03T21:49:45.244+01:00

Το σπίτι του Νίκο είναι τρελοκομείο. Ένα αρχαίο τριώροφο κάπου στο προάστιο Λούστναου, γεμάτο κατοικίες αστών που ανατρέφουν τις κόρες τους. Δώδεκα άτομα ζουν εκεί μέσα και όλοι τους, ένας προς ένας, παρανορμάλ δραστηριότητες. Με το που πρωτομπήκα κι ανέβηκα τα σκαλιά μια δυνατή μυρωδιά ινδικών αρωμάτων με είχε χτυπήσει καταπρόσωπο. Οφείλονταν στον Ρίτσι που έμενε εκεί και ήταν xίπης. Αυτός

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-58159252104933297792006-11-21T21:51:00.000+01:002006-11-21T21:54:47.590+01:00

“Στριαατ Μαγκαζιιινν!! Φαν Ροτερντααμ!!”, “Νιεε!!”. Έξω από το σταθμό βρίσκεται σχεδόν κάθε απόγευμα μια κακομοίρα, από το στρατό των κακομοίρηδων που επιστράτευσε ένα περιοδικό για να πουλάει τα τεύχη του. Είναι ένα περιοδικό τύπου “Δρομολόγιο” Δεν ξέρω ποιο ανώτερο στέλεχος είχε αυτή την ιδέα ως αποτελεσματικότερο τρόπο πώλησης, σίγουρα όμως δεν είχε υπολογίσει καλά το πως θα ήταν στη πράξη.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-33510870315290219422006-11-21T21:48:00.000+01:002006-12-03T21:45:45.928+01:00

Κάπου στα τέλη του Φλεβάρη πήρα μια πρόσκληση από την Οριάνα. Μου έγραφε ότι σε δυο βδομάδες θα έφευγε για τα καλά από το Βέλγιο οπότε θα ήταν καλή ευκαιρία να κατέβαινα τώρα μια βόλτα προς τα εκεί, όπως έλεγε. Ετοίμασα τα πράγματα κι έφυγα με το απογευματινό τρένο. Ήμουνα στο Gare du Nord νωρίς το βράδυ. Στο σταθμό δεν με περίμενε κανείς και αυτό μ’ έκανε να τα χάνω λίγο. Οι Βρυξέλλες το βράδυ

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-40596317894416891382006-11-21T21:45:00.000+01:002006-11-21T21:48:12.673+01:00

Αυτές οι στιγμές κυλάνε απαλά και αργά. Ρεμβάζω με όλη μου τη κούραση. Είμαι μόνος μου. Κατέχω κι απολαμβάνω αυτό που φτιάχνεται να είναι βασανιστική αγωνία, το ότι δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανένα. Ούτε κοινωνικές υποχρεώσεις, ούτε μοιρολατρικούς δεσμούς. Κάθομαι και κοιτάζω, χιλιάδες εικόνες περνάνε μπροστά μου. Στέκομαι στο τραπέζι ενός καφέ, δίπλα στη τζαμαρία και βλέπω προς το μονοπάτι

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-74443600850369905672006-11-21T21:41:00.000+01:002006-11-21T21:45:27.737+01:00

Η δουλειά έχει καταφέρει να με βαρέσει στα νεύρα μεγαλοπρεπέστατα. Ιδιαίτερα με το που γύρισα από τη Γερμανία, έχει μετατραπεί σε μόνιμο εφιάλτη ωραρίου. Τα πρωινά καθώς ξεκινώ, κόμποι σάλιου ανεβαίνουν στον λαιμό μου καθώς αντικρίζω το τεράστιο κτίριο και αυτομάτως κάθε μου σπιρτάδα, κάθε διάθεση για αναπνοή κόβεται-παρόλα τα χρώματα που παίζουν στο ξημέρωμα, κάποιες φορές. Συνήθως, όπως

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-21772007577825542312006-11-21T21:39:00.001+01:002006-12-08T01:07:40.065+01:00

Εκτυφλωτικό φως, τρομερή καταιγίδα τυλιγμένη από την αιώνια νύχτα. Άκουσα τη βροντή και είδα τη λάμψη όταν οι άλλοι κοιμόντουσαν Μ' αλίμονο! στο κρεβάτι ήμουν άρρωστος με τα παράθυρα κλεισμένα. Οι μύτες τρέχανε το πύον της ονείρωξης και τ' αυτιά βούιζαν στο φως των ημερών Μιαν ανάρρωση με φέρνει και πάλι από τα υπόγεια μονοπάτια της αρρώστιας μιαν έξαψη που η βροχή θα

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-80301002343935216622006-11-21T21:38:00.000+01:002006-11-21T21:39:12.646+01:00

Ένα άρρωστο σκυλί χωρίς μάτι και το δέρμα του ροζωπό, ξεφτισμένο στα σημεία που δεν έχει τρίχωμα. Ζάρες, ζάρες, χωρίς μάτι κι ένα ελεεινό πλαστικό σχοινί απομεινάρι στον λαιμό του περιφέρεται κουτσό και καταδικασμένο. Τα υπόλοιπα το διώχνουν γαβγίζοντας γιατί βρωμάει αρρώστια τύφο, έρπητας και ταινία. Άγρια ένστικτα που ζωντανεύει η αναπόληση του θανάτου και της σήψης. Ένα μάτσο κόκαλα σε

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-35577631185161544902006-11-21T21:32:00.000+01:002006-11-21T21:37:33.863+01:00

Σέρβος μαθητήςπτώμα στην αγορά Σάββατο μεσημέρι Καθώς παράμερα πουλούσαν φρούτα και κρέατα Το σκέπασαν λευκά μα πότισε απ’ το αίμα δυο πόδια που φάνηκαν στην άκρη του σεντονιού Τα είδα απ’ το λεωφορείο καθώς αναρωτιόμουνα γιατί αργεί η κίνηση Το βράδυ φύσαγε ψυχρά στη λεωφόρο και τα κεριά που 'χαν αφήσει έσβηναν Κανείς δε θα τα θυμάται τη λάμψη που ‘χανε Ούτε η λουσμένη

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-59247027922100861642006-11-21T21:31:00.002+01:002006-12-08T01:13:02.222+01:00

Όταν σηκώνομαι το πρωί η ελπίδα μου κοιμάται ακόμη Η νύχτα με ρίχνει στη θάλασσα του ονείρου κ’ η αυγή με ξεβράζει στις ακτές του Σιωπηλά τα βουνά και ήσυχος ο άνεμος σαν η σκέψη μου περνάει από πάνω τους Κίτρινοι βάτοι πράσινα κέδρα Αυτό το τοπίο που καίει ο ήλιος είναι το πρώτο ξυπνητό Έρχεται σιγά-σιγά και ξαναθυμίσει, καθώς τα μάτια μου ανοίγουν στα όνειρα Απαλά κινείται

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-85006555745816998292006-11-21T21:31:00.001+01:002006-11-21T21:31:48.489+01:00

Ο ουρανός γεμίζει όμορφα, παχιά, βόρεια σύννεφα ο αέρας φυσάει δροσερός, υγρός όπως μια ημιβροχερή μέρα της Άνοιξης της αξίζει ένα παλιοειδωμένο τόξο προβάλει σαν νέο θαύμα που δεν το ‘χα εκτιμήσει Άσπρα ψηλά σύννεφα Ένας τεράστιος, αραλγικός πονοκέφαλος αστείες καταστάσεις καθημερινού θεάτρου που υπολείπεται μουσικής Κάποιος μπάσταρδος μ’ έχει χώσει σ’ αυτή τη δίνη και στο τέλος της

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-46646798936810116052006-11-21T21:30:00.000+01:002006-11-21T21:38:04.496+01:00

Πως ανάβουν οι πόλεις το βράδυ... οι πόλεις του Νότου που θα βρεθούμε με τον ζεστό σιρόκο να φυσάει και τα φώτα της Μεσσίνα που θα μας κάψουν τα μάτια Ένα όνειρο νομίζω πως είδα από μια Φέστα των νέων κει που όλοι μαζί χορεύαμε στις πλατείες και αγκαλιά χαμογελούσαμε στη νύχτα Υπάρχει κάτι από θρίαμβο στον αέρα ένα παράξενο καλοκαίρι που θα λαμπρύνει το κεφάλι μας χρώματα βάφουν

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-70063853355753774322006-11-21T21:28:00.000+01:002006-12-08T01:11:53.435+01:00

Το Αέανον σπίτι της.Το όραμα μιας κατοικίας που υποκύπτει στη φθορά. Υγρασίες και ζωντανές μούχλες στάζουν από το ταβάνι. Μυρωδιά μουχλιασμένων φαγητών και έντομα έρπουν. Σκεύη που παρατήθηκαν σε ανομοιογες θέσεις και βρίθουν τώρα πράσινο-άσπρου μύκητα. Κομμάτια κοκάλα μισοφαγωμένα από κοπάδια γάτών που δεν είναι πια εδώ, απωθημένες από τη παρακμή του μέρους. Η εγκατάλειψη στο μεγαλείο της. Η

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-85071417540683958772006-11-21T21:26:00.000+01:002006-12-03T18:49:47.993+01:00

Το κτίριο είναι παμπάλαιο και στους τοίχους του συμβαίνει κάτι αηδιαστικό. Όταν παίρνει και βραδιάζει χιλιάδες σκουλήκια βγαίνουν από μικρές τρύπες στην μεριά που κοιτάει προς την είσοδο. Μικρά μαύρα σκουλήκια με δυο κεραίες που όταν τα πατάς κάνουν ένα αηδιαστικό ξερό ήχο και βρωμάν. Κάνουν τους τοίχους να μαυρίζουν. Μαζεύονται έξω από την κεντρική πόρτα και ζητούν να μπουν στο φως.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-5760249317428472192006-11-21T21:25:00.000+01:002006-12-08T01:11:03.780+01:00

Ο κωφάλαλος που ερχότανε πότε-πότε στο μαγαζί-μεσήλικας. Έκανε θόρυβο όταν έτρωγε. Δεν το αντιλαμβανόταν φαίνεται. Καθότανε κάμποση ώρα μετά που τελείωνε το φαΐ. Έπινε σιγά-σιγά λίγο κρασί. Σαν κοινωνική συναναστροφή. Τον είδα μια μέρα στον δρόμο, πέρασε από δίπλα μου αργά και τα μάτια του γυάλιζαν. Αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-81413735375918012922006-11-21T21:24:00.000+01:002006-12-08T01:10:39.483+01:00

Ονειρεύομαι επιθυμίες. Μικρά θαύματα. Με βοηθάνε να επιβιώνω στη μέρα. Χθες το βράδυ μου φανήκανε όλοι μια μεγάλη ανθρώπινη κωμωδία. Ήταν σαν να είχα δει τη ζωή έξω από το σώμα της ζωής

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-54521991109496581932006-11-21T21:23:00.000+01:002006-11-21T21:24:33.850+01:00

Πόλη του Βουκουρεστίου, Νοέμβρης μήνας, ένας άνθρωπος πουλάει το βάρος. Ένας άνθρωπος στέκει στα γόνατα με μια ζυγαριά μπροστά του και πουλάει το βάρος. Ένας άνθρωπος ζει από τα λεφτά που του δίνουν οι περαστικοί για να μετράει το βάρος τους. Ένας άνθρωπος με μια ζυγαριά μπροστά του. Με αυτό ζει. Η μέτρηση του βάρους είναι η ζωή του. Δέκα χιλιάδες Λέϊ το ζύγισμα. Μετρώντας το

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-69389956657176052722006-11-21T21:20:00.000+01:002006-11-21T21:22:37.586+01:00

Η γριά η Μπαλαλούκαινα βρήκε κάτι μπογιές και θυμήθηκε πως βάφονταν μικρή. Στάθηκε μπροστά στο καθρέφτη κι έβαψε τα χείλια και τα μάτια της, κι έβαλε πούδρα στα μάγουλα. Μετά βγήκε έξω από τη πόρτα, στο σκαμνί που πάντα κάθονταν και χάζευε με τις άλλες γριές που ερχόντουσαν και κάθονταν μαζί τους. Χαιρόταν και μισοκορόιδευε συνάμα τον εαυτό της που ένιωθε τα χρώματα στο πρόσωπο όπως όταν πρώτη

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-84637315107394815262006-11-21T21:13:00.000+01:002006-11-21T21:23:28.374+01:00

Ο γάμος της όμορφης Ελένης με τα μπλε μάτια. Ήταν ευτυχισμένη. Η μητέρα της είχε αυτοκτονήσει πριν χρόνια. Ο πατέρας της φορά παλιό κοστούμι. Ο καθυστερημένος αδερφός, γύρω στα 35, αθώο αφελές βλέμμα, ιδρωμένος από την αμηχανία και με ανακατεμένο μαλλί. Η Συνοπτική διαδικασία-το τυπικό γλέντι-ο δίχως μήνας του μέλιτος γάμος. Δουλεύουν και οι δυο.

demmmentianoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-156190479604167458.post-19372084648131275852006-11-21T21:10:00.000+01:002006-12-08T01:10:17.549+01:00

Berlin, βροχή και μια κινέζικη ομπρέλα Berlin, βροχή δεν είναι το ίδιο ούτε τυχαίο Charlie που η γκαρσόνα στο Σάλσα μπαρ είν’ γερασμένη και η μαύρη απέναντι μαύρα γυαλιά φοράει στο σκοτάδι Καλλονές πικραμένες γκρίζα κομμάτια γειτονιές κάνε υπομονή κι η Παρασκευή θα έρθει στο SO 36 Berlin, γράφει το εισιτήριο Λατρεία των πόλεων, Φετιχισμός platz Ασθένεια και επιληψία τους τόπους ν΄

demmmentianoreply@blogger.com